Klappen van een ooit ideale man: ‘De buren hoorden het, maar deden niets’

Haar partner sloeg Marion drie keer het ziekenhuis in. Uiteindelijk kwam het goed met haar. Ze vertelt haar verhaal om huiselijk geweld bespreekbaar te maken. Want dat is nog te veel een taboe, vindt ze. 
Marion (niet haar echte naam). ©www.bertbeelen.nl

,,In het begin was hij de ideale man. Hij kwam met bloemen aanzetten, nam me mee uit eten, hield de deur voor me open. Heel galant. Maar ineens was het voorbij, een ware metamorfose. Ik had het nooit kunnen zien aankomen.

,,Het begon toen ik zwanger was. Hij raakte gefrustreerd door kleine dingen. Ik had bekkeninstabiliteit, waardoor ik op bed lag en van anderen afhankelijk was. Daar was hij niet van gediend. Eerst bleef het bij woorden: dreigementen, scheldpartijen, overal excuses voor zoeken. Hij zei dat ik niet deugde en niet beter verdiende. Ik was van hem afhankelijk, had het gevoel dat ik niet weg kon.

De eerste klap was op straat. Die kan ik me nog even goed herinneren als de laatste

,,Langzaam werd het erger. De eerste klap was op straat. Die kan ik me nog even goed herinneren als de laatste. Ik liep door mijn bekkeninstabiliteit op krukken en liet een pot op de grond vallen. Toen gaf hij me een klap tegen mijn kop. 

,,De eerste paar keer kwamen er excuses: sorry, ik zal het niet meer doen. Dan komen de volgenden en opeens was ik murw. Ik verschool me achter een masker, ging op de automatische piloot. Om er controle over te krijgen ging ik het uitlokken. Ik deed iets kleins, zei iets verkeerd of zette bijvoorbeeld een kopje verkeerd op tafel, en dan begonnen de klappen. Als hij me had geslagen, was het weer een paar dagen rustig in huis.

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

,,Ik bleef bij hem, omdat ik mijn zoon wilde beschermen. Ik zorgde ervoor dat mijn partner me alleen sloeg als mijn zoontje in bed lag, zodat die er niet bij hoefde te zijn. Laat mij maar de klappen opvangen, zodat hij het niet hoeft te doen, dacht ik dan. Maar het lukte niet altijd om mijn zoontje erbuiten te houden. Soms werd hij wakker van de herrie en kwam hij naar beneden. 

Ik schaamde me voor de mis­han­de­lin­gen, dus hield ik ze verborgen voor mijn vrienden

,,Ik voelde me een slechte moeder, vriendin en dochter. Voor de buitenwereld deed ik alsof het thuis leuk en gezellig was. Ik schaamde me voor de mishandelingen, dus hield ik ze verborgen voor mijn vrienden. Ik was goed geworden in camoufleren. Smeerde crème op de blauwe plekken en deed er make-up op. En als mijn vrienden op bezoek waren, gedroeg hij zich perfect.

,,De weg naar huis werd steeds zwaarder. Als ik thuis was, zocht ik naar redenen om even weg te vluchten, vooral de laatste jaren. Daar werd ik ook onrustig van, omdat ik mijn zoontje niet alleen met mijn partner wilde achterlaten.

,,Toen ik voor de eerste keer in het ziekenhuis terecht kwam, is de politie erbij gekomen en kreeg mijn partner een omgevingsverbod, waardoor hij niet meer thuis kon komen. Dat zette me aan het denken. De dagen dat hij er niet was, had ik rust en voelde ik me lekker. Toen hij weer bijna naar huis mocht, kreeg ik buikpijn en viel ik terug in mijn oude gedrag.

Wat kun je doen tegen huiselijk geweld?
kader Deze week is het de Week Zonder Geweld, een week waarin aandacht wordt gevraagd voor huiselijk geweld. Wat kan iemand doen als hij of zij huiselijk geweld signaleert? Modita Heynen, lid van een team van specialisten in Nijmegen, geeft advies.

Als je kind bent?
,,Kinderen moeten eerst iemand zoeken met wie ze kunnen praten, bijvoorbeeld een tante of leerkracht. Die kan vervolgens de schoolmaatschappelijk werker inschakelen, die op zijn beurt naar het sociaal wijkteam gaat. Het wijkteam gaat meestal eerst in gesprek met het gezin om erachter te komen wat er aan de hand is en hoe het kan worden opgelost. Als het geweld niet stopt, doet het wijkteam een melding bij Veilig Thuis, een advies- en meldpunt, ook voor kindermishandeling.”

Als je volwassene bent?
,,Als slachtoffer en dader er zelf niet uit komen, kunnen ze vrienden om hulp vragen, maar dat is vaak moeilijk. Het beste alternatief is praten met het sociaal wijkteam. Dat kan zowel samen als alleen. Vervolgens treedt hetzelfde plan in werking als bij kinderen.”

Als er een acute dreiging is?
,,Als je wordt aangevallen en je hebt je opgesloten in de badkamer: bel 112. Als het gevaar minder direct is, kun je Veilig Thuis bellen. Dat zoekt zo snel mogelijk een onderkomen voor degene die in gevaar is. Meestal krijgen kinderen ook elders onderdak als een van de ouders weggaat. Sinds kort kunnen we ook de dader voor tien dagen uit huis plaatsen en de rest van het gezin thuis laten.”

Als je geweld bij de buren ziet?
,,Dat ligt aan de relatie met je buren. In het gunstigste geval ga je eens koffie drinken met de buurvrouw om te vragen hoe het gaat. Maar dat durven we vaak niet. Daarom kun je ook Veilig Thuis bellen om je zorgen te bespreken.”

Als een voorbijganger zijn kind slaat?
,,Je kunt twee dingen doen: wegkijken of iets zeggen. In een moedige bui zou ik zeggen: ‘Beste papa of mama, dit is een strafbaar feit. Weet je wel hoe ernstig je een kind hiermee beschadigt?’”

Het telefoonnummer van Veilig Thuis is 0800-2000.

,,Hij beloofde dat het nooit meer zou gebeuren en dat hij in therapie zou gaan. Dat gebeurde niet. Hij heeft me nog een keer het ziekenhuis in geslagen en kreeg weer een omgevingsverbod, waar hij zich niet aan hield. Dan kwam hij stiekem achterom of zocht hij via via contact met mijn zoontje. Ik had eigenlijk de politie moeten bellen, maar dat lukte niet, omdat ik bang was.

,,Het lukte me pas van hem af te komen toen ik voor de derde keer in het ziekenhuis belandde. Die avond had ik zijn tas naar buiten gegooid. Vervolgens heeft hij me neergeslagen en is hij weggegaan. Mijn zoontje belde 112 toen hij me op de grond vond. Ik ben met een nekkraag naar het ziekenhuis afgevoerd. Mijn partner bleek een minnares te hebben, bij wie hij is ingetrokken. Achteraf gezien was dat mijn redding.

,,Ik kreeg hulp van Veilig Thuis, dat maakte me sterk. Eindelijk iemand die tegen me zei: je mag huilen, je mag boos en gefrustreerd zijn. Eerder kon dat nooit.

,,Iedereen vraagt me waarom ik na de eerste klap niet wegging, maar dat gaat niet zo makkelijk. Dankzij de omgevingsverboden en de hulp van Veilig Thuis kon ik uit de ellende komen. Daarom vertel ik dit verhaal: ik wil dat vrouwen en mannen die worden mishandeld, worden gehoord. Het is geen schande. 

,,De buren hadden ook wel door dat de salontafel door de kamer vloog en de stoelen tegen de muur sloegen. Ze hoorden het geschreeuw en gescheld, maar ze deden niets, ook al zijn er allerlei reclames tegen huiselijk geweld op tv. Volgens mij laat dat zien dat huiselijk geweld uit de taboesfeer moet. Alleen dan kunnen de mensen die door hun partners worden mishandeld, hulp krijgen.”

Marion is een gefingeerde naam. Uit angst voor represailles van inmiddels haar ex-partner wil ze niet met haar echte naam in de krant.

Cadeautje

Verras je familie of vrienden met hun eigen persoonlijke nieuwssite, gebaseerd op een selectie van hun favoriete onderwerpen.