Pétanque met ballen

Leden van het Tsjechische, Ierse, Belgische en Nederlandse team op het terrein ©Lilith Geeraerts

Tsjechië wint wereldkampioenschap Extreme Petanque in Gent

Zaterdag, ergens op een industrieterrein in Gent. Organisator Tom Blight zit glunderend achter de geïmproviseerde infostand tussen de parking en de zandbak. Hier wordt het eerste wereldkampioenschap Extreme Petanque gehouden.
Een Ierse speler toont trots zijn jongleerkunsten. ©Lilith Geeraers

De hemel mag dan niet van een Zuid-Frans azuurblauw zijn; de gele busjes en merchandising van Ricard doen je het noorden redelijk snel vergeten.Voor het kampioenschap werd een Gentse parking grondig herschapen tot een terrein vol kraters en met als kers op de taart: een prachtig sportautowrak met nog één raam, klaar om verbrijzeld te worden. Extreme Petanque kan eigenlijk overal en altijd, maar de beste ploegen blinken uit in sfeer en gezelligheid. Alleen met die kwaliteit kom je volgens de deelnemers in de buurt van de overwinning. Het heet een wereldkampioenschap, maar de sport startte hier in een Gentse achtertuin.

We willen voortaan altijd zo petanquen!

Het publiek

Organisator Tom Blight haalt herinneringen op. “Drie jaar geleden waren we ons aan het vervelen. Alé, eigenlijk waren we aan het petanquen, maar dat is nogal vervelend. Ik vind petanque eigenlijk megasaai. Maar ergens in de buurt van ons spel stond er een afgezaagde boom, en die hebben we als vanzelf geïntegreerd in ons spel. We lieten het balletje botsen op de boomstronk. En tegen het tuinhok, de muren en het dak.. en zo werd onze tuin al snel te klein. Eens we uit de tuin waren gebroken, trokken we naar bossen en werven om er te spelen. Het spannendste spel ooit was op een werf ergens in Waver, waar 1500 nieuwe woningen zouden gebouwd worden. Dat terrein was zeker vier voetbalvelden groot. Twee volle dagen hebben we er gespeeld. We hadden er bijna onze tenten opgezet.”

Pioniers

Digitale marketeer Tom en zijn dertien vrienden maakten bijna drie jaar geleden uit enthousiasme een facebookpagina aan en gingen op sociale media eens kijken of zij de enigen waren die de platgetreden petanque-paden hadden verlaten. Zo botsten ze op filmpjes uit 2009 van mensen die buiten de zandbak gingen spelen. Toch zijn de Gentse vrienden pioniers; want hoe kan je heden ten dage beter uitmaken wie er eerst was dan door te bepalen wie er eerst hun vlag op het internet plantte? Drie jaar geleden maakten ze de pagina aan, met een fanbase die razendsnel groeide. Tom is ondertussen gekend bij amateur-petanquers over de hele wereld.

“We hadden zelfs twee ploegen uit de Verenigde Staten en één uit Zuid-Afrika die wouden komen meedoen! Jammer genoeg zijn wij geen officiële federatie, we hebben in zeven haasten nog een vzw opgericht om alles te kunnen laten doorgaan. Er is voorlopig geen budget; maar we hopen tegen volgend jaar sponsors te vinden om er een écht kampioenschap van te maken. Vandaag zijn we overweldigd: iedereen was enthousiast; van velen hoorden we dat ze ‘altijd zo willen petanquen!’ En Obut, de wereldtop in het maken van ballen, wil doodgraag met ons in zee. Vree wijs."

De oude rotten

Minder wijs: de manier waarop de Vlaamse petanquefederatie omging met de uitgestoken hand van Tom en zijn makkers. De extreme petanquers organiseerden hun kampioenschap bewust in hetzelfde weekend als het wereldkampioenschap (klassiek) petanque in de Topsporthal in Gent. Ook daar werden afgelopen weekend de ballen opgeblonken en werd het cochonnet (het kleinste balletje) zo dicht mogelijk benaderd.

We wouden van Gent de hoofdstad van het petanque maken

Tom Blight

“Waarom wij ons evenement ook dat weekend organiseerden? Omdat wij van Gent mondiale hoofdstad van de petanque wouden maken! Wij hebben de andere organisatoren meermaals gecontacteerd maar zij verduidelijken dat een bende onnozelaars als wij hen met rust moesten laten. Pas op, wij hebben daar geen aanstoot aan genomen. Zij hebben ons zelfs geblokkeerd op alle sociale media, maar dat betekent zo weinig.”

Ondanks het onsportieve treffen met de klassieke petanquers, de winterse weersomstandigheden en het kleine budget zijn zowel de organisatoren als deelnemers en publiek tevreden. Zoals we al zeiden; als de Ricard een prikje kost en de strandstoelen klaarstaan, kan er niet worden geklaagd. Omdat zelfs extreme petanquers het cochonnet liever niet gaan zoeken in het donker, werden de prijzen uitgereikt net voor zonsondergang. Een olijke bende Tsjechen sleepten de pastis en de bon voor nieuwe petanqueballen in de wacht, en brachten ter bedanking en tot groot jolijt van de aanwezigen de beste Tsjechische rap ten berde. Iedereen voelde zich een beetje zoals God in een Zuid-Franse industrieloods. 

Een speler van het Nederlandse team met één van zijn ballen ©Lilith Geeraerts
Cadeautje

Verras je familie of vrienden met hun eigen persoonlijke nieuwssite, gebaseerd op een selectie van hun favoriete onderwerpen.