Werknemers Bpost getuigen: “3 euro uitbetaald per overuur”

Archiefbeeld ter illustratie. Bpost-werknemers zullen vijf dagen lang gefaseerd staken. ©Photo News

Drie werknemers leggen hun grieven op tafel

Andere afdelingen, andere stakingsmomenten, andere grieven. De 34.000 werknemers van postbedrijf Bpost staan de komende vijf dagen als één man achter de stakingsboodschap, maar achter die eensgezindheid schuilt een hooiberg aan uiteenlopende frustraties. 

Guido*, afdeling transport (staakt donderdag)

“Er zijn hier een aantal interne reglementen waar we bij de minste overtreding over aangesproken worden. We moeten bijvoorbeeld Nederlands praten, of veiligheidsschoenen dragen. Maar de privéfirma’s? Die komen hier gewoon op hun sloefkes binnen”, zegt Guido (56), die als vrachtwagenchauffeur voor Bpost al twintig jaar tussen sorteercentrum en postkantoren pendelt. Hij geeft aan dat verlofdagen, waarvoor vroeger al gestaakt werd, nu wel gerespecteerd worden, maar dat de oplossing – privéfirma’s inschakelen – voor spanningen zorgt. “Een jonge gast is hier na een dik jaar al vertrokken, omdat hij hier 500 meter verder bij een ander transportbedrijf 4 euro per uur meer kan krijgen. Voor krak hetzelfde werk.”

bpost ©DM

In de avond bestellen, ’s ochtends geleverd, hij begrijpt ook wel dat het de nieuwe logica is geworden op de pakjesmarkt. “Maar dan moet de verloning er toch ook naar zijn?” Bovendien is er ook interne wrevel, geeft Guido aan. Vier soorten statuten die tot 125 euro maandelijks kunnen schelen, of het rijbewijs B of CE – “een chauffeur zijn diploma” – dat geen verschil maakt. “En het ploegensysteem is helemaal verdwenen. Vroeger kon je even ontspannen of samen eten met de collega’s, nu hebben we nog amper contact. De ene vertrekt om kwart na twaalf, de ander twee uur later.”

‘Vroeger kon je even ontspannen of samen eten met de collega’s, nu hebben we nog amper contact’

Vrachtwagenchauffeur Guido

“Ik zou hier geen jonge snaak willen zijn”, zegt Guido, die zijn fin de carrière ziet naderen. Vooral de “duizend-en-een” kleine extraatjes doen de emmer volgens hem overlopen. “Het aantal mecaniciens is gehalveerd, maar de vrachtwagens niet. Integendeel. Het resultaat is dat wij bijvoorbeeld een opleiding moeten volgen om bepaalde lampjes vervangen. ‘Op vraag van de werknemers’, vertellen ze dan. Wel, probeer er maar eentje te zoeken. Wij zijn chauffeurs, geen techniekers.”

Psst, vind je dit interessant?

Ontdek Topics nu 1 maand gratis en stel je eigen nieuwsoverzicht samen.

Lees 1 maand gratis

Al abonnee?

Log in en lees altijd gratis Topics.

Amélie*, klantendienst (staakt maandag)

bpost ©DM

“Iemand die belt om de postbode te bedanken, ik moet u niet vertellen dat zoiets een zeldzaamheid is zeker?”, lacht Amélie, die op het callcenter van Bpost werkt. Acht op de tien telefoontjes zijn klachten, pakjes die niet geleverd of beschadigd zijn, maar veel tijd voor empathie is er niet. “Zelfs als het gaat om rouwberichten die niet zijn toegekomen, zijn er altijd targets. Zoveel tijd voor een oproep, en zoveel oproepen per dag.” Het is met een half oor luisteren en met een half oog naar het timertje turen.

Ooit was dat anders, zegt ze. “Klanten kregen het gevoel: er wordt naar mij geluisterd.” Gezien de eerste callcenters van Bpost zo’n tien jaar geleden werden opgericht, is ‘ooit’ best relatief. Maar een snelle, eerste verhuis naar een nieuwe locatie was de eerste stap naar tijdsdruk: getimede gesprekken, 70 per dag. Twee jaar geleden volgde dan een centralisatie, en bleven er nog slechts twee callcenters over, voor Vlaanderen en Wallonië. “De druk nam opnieuw toe. Ik denk dat ik nu zo’n honderd oproepen per dag afwerk.”

‘Een halfuurtje vrijmaken om even je hart te luchten, dat klinkt banaal, maar in onze functie is dat cruciaal’

Amélie, klantendienst

Amélie vertelt dat het niet al kommer en kwel is. De pendeltijd naar het werk werd gecompenseerd met de mogelijkheid om enkele dagen thuis te werken. “Een beetje luxe”, zegt ze. Maar de afvloeiing van personeel die er in 2019 zou komen, voedt heel wat angst. “Op de piekmomenten zitten er nu al zowat 20 à 30 mensen in de wachtrij. Hoe gaat dat straks werkbaar blijven?”

Want als er één wet is in callcenters, dan wel deze: hoe langer mensen moeten wachten, hoe agressiever ze worden. “Er is heel wat onverdraagzaamheid in die telefoontjes geslopen, mensen zijn zo verwend dat ze zich voor niks meer schamen.” Is dat dan geen realiteit waar elke klantendienst mee worstelt? “Zeker, maar vanuit het beleid is daar steeds minder oog voor. Een halfuurtje vrijmaken om even je hart te luchten, dat klinkt banaal, maar in onze functie is dat cruciaal.”

Sofie*, postbedeling (staakt vrijdag)

bpost ©DM

Praat met een postbode van de oude stempel en er is altijd een serieuze vleug nostalgie naar een tijd waarin brieven op een winterdag nog samengingen met een kop koffie. Ook bij de nieuwe generatie borrelt er echter wat. “Er heerst een gevoel dat het bedrijf geen enkele inspanning wil leveren voor de werknemers”, zegt Sofie (29), die negen jaar als postbode actief is. “Het is geen job voor iedereen, zo vroeg opstaan en de hele dag buiten zijn, maar hoeveel personen ik de revue heb zien passeren in die korte periode... dat is niet normaal.”

Vooral de onderbemanning, die ook de vakbonden aanklagen, lijkt de sfeer parten te spelen. “Overuren kan je daardoor bijna niet opnemen als verlof, omdat de dienst dan in elkaar stuikt. Als je ze laat uitbetalen, krijg je 3 euro per uur. Ik deed eigenlijk altijd mijn best om op tijd klaar te zijn”, zegt Sofie. Hoe ze dat doet, spreekt evenwel boekdelen: “Ik sla mijn halfuur pauze meestal over.”

‘Overuren kan je bijna niet opnemen als verlof, omdat de dienst dan in elkaar stuikt. Als je ze laat uitbetalen, krijg je 3 euro per uur’

Postbode Sofie

Wat je altijd met borrelen krijgt: op een bepaald moment kookt het potje over. Ook omdat de jonge generatie zich wat achtergesteld voelt ten opzichte van de oude garde. Zij mogen dan wel klagen over hun verloren ‘vriend-aan-huisstatuut’, ze zijn wél meestal vastbenoemd. “Dat scheelt soms tien verlofdagen op een jaar, zo maak je de job niet aantrekkelijker.”

Zelf heeft ze de routes in die negen jaar niet per se drukker zien worden. Toen ze in de job rolde, waren quota en de efficiënte ‘Georoutes’ al een feit. “Ik ben van een druk stadskantoor naar een gemeente getrokken, maar na een zoveelste organisatie kwamen de postbodes ook daar pas om 16 uur binnen.” Dat iemand die zelf niet op de baan is, die routes om de haverklap veranderde, werkte dat volgens haar nog in de hand. “Denk aan wegenwerken die de route hinderen. Daar kan je enkel rekening mee houden als je ze weet zijn.”

* Omdat Bpost-medewerkers volgens hun arbeidsreglement niet met de pers mogen praten, zijn deze getuigenissen anoniem gemaakt.

Cadeautje

Verras je familie of vrienden met hun eigen persoonlijke nieuwssite, gebaseerd op een selectie van hun favoriete onderwerpen.